مولانا به اندك فرصتى آن مال را برانداختى و به فلاكت مىگرويدى و در آخر عمر و نهايت پيرى ، مولانا ، از شهر نيشابور به ده اسفريس كه به قدمگاه امام رضا عليه السّلام مشهور است نقل فرمود و باغى داشت در آنجا به سر مىبرد و با مردم كم اختلاط كردى . روزى جمعى از عزيزان به زيارت مولانا رفتند ديدند كه در حجره بسته است - چندان‌كه در زدند كسى جواب نداد گمان بردند كه مولانا عمدا جواب نمىدهد يكى از آن مردم ، به سر بام آمد ، ديد كه سر به سجده نهاده ، فرود آمد و درش را بگشود تا عزيزان درآيند ، مولانا سر برنمىداشت يكى ، سر مولانا را از سجده‌گاه برداشت ديد كه مرغ روح پرفتوحش از قفس تن پرواز كرده ، ياران چون باران ، اشك خونين در فراق آن در درياى وحدت ريختند . مولانا ، را بعد از شرايط اسلام در قدمگاه « * » امام معصوم امام رضا عليه التحية و الدعاء دفن كردند و در دست مبارك مولانا اين رباعى بر كاغذى نوشته يافتند . ديشب ز سر صدق و صفاى دل من * در ميكدهء روح‌فزاى دل من جامى به من آورد كه بستان و بنوش * گفتم نخورم گفت براى دل من پيش آمد درگذشت او در سال 810 هجرى اتفاق افتاده است و در آن هنگام بىنهايت پير و فرتوت شده بود رحمة اللّه تعالى عليه . دولتشاه در ذيل شرح حال ملا لطف اللّه نيشابورى مترجم حاضر به شرح حال ، امير تيمور خان پرداخته تا آنجا كه گفته است ، و از مشايخ طريقت و از علما و فضلا و

--> ( * ) قدمگاه در دهكده‌اى در 24 كيلومترى مشرق نيشابور سر راه شوسه عمومى تهران - مشهد قرار گرفته است و در محل بالاى ده واقع در ميان باغى مىباشد كه درختان كهن چندى در آنجا جلب توجه مىكند قدمگاه گنبدى دارد و در زير آن حرمى است كه اطراف آن را با كاشيهاى زيبائى زينت داده‌اند و نزديك به در حرم ، سنگ سياه‌رنگى كه نشان دو قدم بر روى آن برداشته شده است به چشم مىخورد و مردم آن را زيارت مىكنند و آنها را اثر قدم مبارك حضرت رضا ( ع ) مىدانند و به زبان دل مىگويند : در زمينى كه نشان كف پاى تو بود * به يقين سجده صاحب‌نظران خواهد بود و نظير همين دو اثر در حرم امامزاده محروق نيشابور ديده مىشود - م .